We zijn met de tweede klassen in de jaren '60 - '70 aangeland.

In de dansstudio's boven mijn theaterlokaal knalt de muziek van Hair door de speakers, in de gang aan de overkant van het trappenhuis geeft mijn collega gepassioneerd les over the Velvet Underground en de ateliers van de sectie Beeldend hebben wel wat weg van de Factory van Andy Warhol.

In Nederland was dit de tijd dat het roer op het podium radicaal omging. Heilige huisjes moesten om en taboes waren er om bloot te leggen. De komende weken is dat ook het doel in de theaterlessen: taboes op het speelvlak zetten.

De eerste reacties na de introductie: 'Dus dan mogen we dingen zeggen die je eigenlijk niet mag zeggen? Leuk!'

En direct daarna: 'Maar ik ga echt niemand zitten beledigen hoor!'

Op het whiteboard zet ik een hele batterij taboes op een rijtje, die we de vorige week samen hebben bedacht.

Vanuit een gesprek in een vorige les zet ik er nog ééntje bij: 'euthanasie'.

Zij (13 jaar): 'Wat is dat?'

Ik leg samen met een paar medeleerlingen uit wat euthanasie is.

Zij: 'Daar krijg je toch hartstikke spijt van?!'

De halve klas komt niet meer bij en als iedereen hikkend tot zichzelf komt, kunnen we weer door.

Het is geen makkelijke kost, maar ze bijten zich erin vast.

De taboe-scènes zijn nog lang niet af, maar we doen een korte voorvertoning van 'work in progress'.

Ik zie een pestsituatie in een klas waar ook de lerares aan meedoet, ik zie een man die op zijn werk wordt weggepest, ik zie relaties op de werkvloer, mensen die doorrijden na een aanrijding en alles wat dat met zich meebrengt, meisjes die verstrikt raken in de actualiteit van de zogeheten 'bangalijst', en nog veel meer.

Het doet niet onder voor het repertoire van de heren en dames die ooit de basis voor het hedendaagse Nederlandse maatschappijkritische cabaret legden.

Hoewel ik ze inmiddels al wel even ken blijven ze mij nog altijd verbazen met hun creativiteit, fantasie en inzichten.

Mijn leerlingen zijn geweldig.

Wouter Nieuwenhuizen | Vathorst College Amersfoort